Plastic, het nieuwe Asbest?

“Plastic vergelijken met asbest? Ben je gek, bijna al ons voedsel zit verpakt in plastic, dus hoe kan plastic nu gevaarlijk zijn?”

Toch zou het wel eens die kant op kunnen gaan, sterker nog, we moeten die kant op, helaas. In 2012 produceerden we wereldwijd 280 miljoen ton aan plastic, minder dan de helft daarvan komt terug op vuilnisbelten of in recycle-centra, een gedeelte van dat plastic zal nog steeds in gebruik zijn, maar de rest zwerft rond of gaat rondzwerven op onze planeet. Al dat plastic zakt langzaam af naar de ‘laagste’ plaats op onze aarde, de oceanen. Nu al drijft er naar schatting tussen de 40 en 100 miljard kilo aan plastic in de oceanen. En onlangs werd er door een wetenschapper gesuggereerd dat, zelfs als we nu stoppen met de productie van plastic, de Plastic Soep nog 500 jaar zou blijven groeien!

“Maar waarom plastic beschouwen als asbest? Plastic is toch inert?”

Plastic in zijn meest pure vorm is inderdaad inert maar om de eigenschappen van plastic te beïnvloeden worden er allerlei stofjes bij in gebakken. De bekendste zijn bisfenol A (BPA) en polychlorinated biphenyl (PCB) maar ook allerlei stofjes waar de plastic-industrie heel geheimzinnig over doet. Laten we hopen dat zij dit inderdaad doen uit concurrentie-overwegingen. Maar toch… ik vind het prettig om te weten waar mijn voedsel in verpakt zit.

“Maar nog steeds snap ik dat asbest-verhaal niet!”

Al dat plastic in de oceanen ‘verkruimelt’ in steeds kleinere stukjes. In steeds meer vissen, vogels, ongewervelde dieren en zelfs micro-organismen worden plastic-deeltjes aangetroffen. De wetenschappelijke rapporten (1,2,3,4)  duikelen over elkaar heen.

Albatrossen gevuld met plastic

Maar de meest vervelende eigenschap van plastic (lest best?) heb ik nog niet verteld:  Plastic is hydrofoob! Zo, dat is schrikken. De meeste mensen zal dat niets zeggen, mij zei het eerst ook niets. Het is een duur woord voor ‘waterafstotend’. Veel pesticiden zijn ook hydrofoob en net als in de mensenwereld, foobjes vinden elkaar leuk. Dat betekent dat het plastic steeds giftiger wordt naarmate het langer in zee is, het pikt al die POP’s op. Dit is de afkorting voor persistent organic pollutant, blijvend organisch vervuiler! Zo kan het plastic wel een miljoen maal giftiger worden dan het omringende zeewater. Een vis die dat eet krijgt telkens een gifbommetje binnen.

De vrouwen van de Inuit wordt inmiddels ontraden om hun baby’s borstvoeding te geven.


Zij eten vrijwel alleen vis en hebben inmiddels zulke hoge concentraties POP’s in hun moedermelk dat het inderdaad onverstandig om dit aan zuigelingen te geven. Het is (nog) niet wetenschappelijk aangetoond dat dit door de plastic soep komt, maar aannemelijk is het wel.

Door plastic als ‘gevaarlijk afval’ te bestempelen krijgen allerlei instanties veel meer bevoegdheden om deze plastic-plaag aan te pakken. Plastic doodt nu al jaarlijks miljoenen dieren, maar nu het ook steeds duidelijker wordt dat het een serieuze bedreiging is voor onze gezondheid, is te hopen dat de verantwoordelijke overheden zich eindelijk verantwoordelijk gaan gedragen.

Opgeruimde groet,

Peter.

PS: Dit stuk is gebaseerd op deze publicatie: http://www.nature.com/nature/journal/v494/n7436/full/494169a.html

 

Trackbacks/Pingbacks

  1. Wetenschappers: plastic is eigenlijk “chemisch afval” - hetkanWel.nl - 19 februari 2013

    […] Bron: Nature, via Kleanworldwide […]